ช่วงที่แย่ที่สุดและยากที่สุด

ช่วงที่แย่ที่สุดและยากที่สุด

มดผู้โชคร้ายสองตัวตกลงไปในแก้ว
มันต่างตื่นตระหนก เดินวกไปวนมาเพื่อหาทางออกจากแก้วใบนั้น และครู่ต่อมามันก็รู้ว่า ที่ก้นแก้วไม่มีรูที่มันจะลอดออกไปได้
มันทั้งสองพากันมองไปที่ปากแก้ว “นั่นคือประตูสู่อิสรภาพ” มดตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น

แต่พอมันเริ่มไต่ขึ้นปากแก้วไม่กี่ก้าว มันก็ตกลงมาเพราะความมันวาวของแก้ว
พวกมันคลำตูดตัวเองแล้วก็ลุกขึ้นฮึดสู้อีกครั้ง
ครั้งที่1 ครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3 ครั้งที่ 4 ครั้งที่ 5 จนมถึงครั้งนี้ มันปีนขึ้นไปจนเกือบถึงปากแก้ว แต่เพราะความโค้งมนของแก้ว ทำให้มันทั้งสองตกลงมากระแทกกับก้นแก้วอีกครั้ง และเป็นครั้งที่ตกมาเจ็บที่สุด!

มันทั้งสองหยุดพักเพื่อให้หายเจ็บตัว จากนั้นมดตัวหนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่า “เราอย่าทำอย่างนี้อีกเลย มันอันตราย เดี๋ยวจะจบชีวิตกันเสียก่อน”
อีกตัวหนึ่งกลับเอ่ยแย้งว่า “เมื่อสักครู่นี้เราอยู่ใกล้ความสำเร็จเพียงแค่เอื้อมมือ ข้าจะลองดูอีกสักครั้ง” พูดเสร็จมันก็ปีนขึ้นไปใหม่อีกครั้ง

และเป็นเวลาครั้งแล้วครั้งเล่าที่มันปีนขึ้นไปจนเกือบจะพ้นปากแก้วแต่ก็ตกลงมาเสียก่อน จนมีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่มือของมันจับที่ปากแก้วได้ มันตื่นเต้นดีใจและใช้กำลังที่มีอยู่จนสุดแรงกายแรงใจ เบี่ยงตัวเองจนพลัดตกออกนอกแก้วใบนั้น

มดที่อยู่ข้างในดีใจร้องเสียงหลงด้วยความอิจฉา “บอกฉันมาสิ ว่าเธอมีเคล็ดลับอะไร?”
มดที่ได้รับอิสรภาพบอกแก่มดในแก้วว่า “ก่อนที่จะประสบความสำเร็จ อาจเป็นช่วงที่แย่ที่สุดและยากที่สุด ใครที่ไม่สูญเสียความมั่นใจคนนั้นคือผู้ชนะ!”

ด้วยประโยคข้างต้น ทำให้มดที่อยู่ในแก้วเกิดความฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง มันไม่กลัวว่าจะตกลงมาอีกหรือไม่ จึงปีนขึ้นปากแก้วอีกครั้ง แม้ครั้งนี้มันจะตกลงมาเหมือนครั้งที่แล้ว มันก็ไม่สูญเสียความเชื่อมั่น เพราะมันเชื่อเสียแล้วว่ามันออกจากปากแก้วได้!
และก็เป็นจริงอย่างที่มันคิด สุดท้ายมันก็ปีนออกจากก้นแก้วได้
.....

เพราะมดตัวแรกไม่ละทิ้ง และสร้างความศรัทธาว่าทำสำเร็จได้ให้แก่มดอีกตัวหนึ่ง ยืนหยัดในความศรัทธาแม้จะเห็นว่ามันอาจล้มเหลว

ฝากไว้ให้คิดสำหรับผู้ที่เริ่มสร้างชีวิตและผู้ที่กำลังประสบกับปัญหาของชีวิต

“ภาระที่คุณได้รับคือทิศทางของคุณ ประสบการณ์คือต้นทุน นิสัยของคุณก็คือชะตาชีวิตของคุณ”

.....

นุสนธิ์บุคส์